Kva gjer du her?

Her kunne eg skrive eit nytt «eg veit eg ikkje hev vore flink til å oppdatera, men eg hev hatt so mykje å gjera, men frametter skal det verta ny fres».

Eg lovar ingen ny fres.

Grunn: Eg hev so mykje å gjera som er uendeleg mykje meir spanande å fylgja med på enn denne bloggen. Om du vil sjå kva eg driv med om dagane, flakk innom www.mdg.no (helst kvar dag). Der kan du til og med melda deg inn i det einaste vituge partiet som veks. Elles kjem eg til å flikka litt på jarle.moo.no, leggja ut konsertprogram og «multimedia» som me sa før.

So pell deg av garde, med mindre du av grunnar eg helst ikkje vil vita om vil snoka i gamle blogginnlegg.

Dagsens blaute

Prästen:
- Idag har det inte kommit en enda till kyrkan! Inte ens organisten, vem ska nu spela idag!
Klockaren:
- MFF mot IFK Göteborg!

(Ur Kalle Anka 12/13 2008.)

Ja, vi gillar the New York Times

En verklig kvalitetstidning är något jag saknar i Sverige. Sannolikt finns en sådan, det är väl bara jag som inte funnit den än. Bra då att vi har nätet och kan läsa alla världens tidningar där.

I dag så vill jag framhäva the New York Times, som är jättebra på många sätt. Skulle ni behöva övertygas, kolla de här artiklerna från påskhelgen, en negativ och en positiv:

Lofty Pledge to Cut Emissions Comes With Caveat in Norway
On Day of Resurrection, a Church Unveils Its New Organ

Nyttar ikkje å koma seg burt

Eg sit og høyrer på svensk radio, P1, nyhendesendingi Ekot. Ikkje so gale i byrjingi, men so skjer det med eitt i øyro. I Noreg er arbeidsløysa lægre enn nokon gong, og aller best er det i Rogaland, og eg høyrer ein kar på kav rogalandsk preika um korleis dei no lyt effektivisera for at voksteren skal halda fram. Jaudå. Når folk no endelegt hev arbeid, må me gjera noko for at dei skal verta arbeidslause att. Alt for utvikling og framgang ...

Vanvit

Vesten må vera klår for å bruka atomvåpen, for å – giss éin gong – stogga spreidingi av masseøydeleggjingsvåpen. Sidan verdi ikkje ser ut til å verta atomvåpenfri med det fyrste, hev me ikkje noko anna val, meiner fem gamle militærpampar, ifylgje The Guardian.

Sant nog. Um slike tankar vinn fram, vert me aldri kvitt atomvåpentrugsmålet.

Pampane er John Shalikashvili (USA), Klaus Naumann (Tyskland), Lord Inge (Storbritannia), Jacques Lanxade (Frankrike) og Henk van den Breemen (Nederland).

Saki var uroande nog, då eg kom til skildringi av sistnemnde. Van den Breemen hev visstnog gjort stor lukka som organist, og spela i Westminster Abbey ...

Islendsk mot græsk

Å lesa islendsk i Göteborg er på mange måtar likt som å lesa græsk på TF (teologisk fakultetet på universitetet i Oslo). Beggje kursi legg vikt på grammatikken, og beggje hev gode lærarar. Gildt. Men no tenkte eg gjeva eit døme på skilnadene.

Her er ein tekst me arbeidde med på TF. Johannesopenberringi, andre bolken:

τω αγγελω της εφεσινης εκκλησιας γραψον ταδε λεγει ο κρατων τους επτα αστερας εν τη δεξια αυτου ο περιπατων εν μεσω των επτα λυχνιων των χρυσων

Skriv til engelen åt kyrkjelyden i Efesos: Dette segjer han som held dei sju stjernone med høgre handi og vandrar imillom dei sju gyldne ljosestakane

Her er frå fjerde bolken i øvingsforteljingi for nybyrjarar i islendsk på universitetet i Göteborg, Litli, græni drekinn av Kristinn Jóhannesson:

Góðan daginn, mamma mín, segir litli, græni drekinn. Ég ætla að leika mér úti í skógi í allan dag. Êg ætla að æfa mig að blása eldi [...]

God dag, mamma mi, segjer den vetle, grøne draken. Eg vil leika ute i skogen i heile dag. Eg vil øva meg på å blåsa eld

Livstecken från Göteborg

Eg freista skriva litevætta um livet i Göteborg, byen eg flutte til for tvo vikor sidan, men fekk det ikkje til. Alt er vel. Grön Ungdom her er "inte så många aktiva", berre 15-20 stykk. I morgon fær eg eigen bustad i byen. I helgi skal eg taka teori- og høyreprøva på musikkhøgskulen i Oslo utan å hava fyrebudt meg stort. Ser fram mot framhaldet.

Gleda!

Etter berre tvo månader fekk eg det utrulegt kranglevorne Broadcom-kortet på datamaskinen min til å kopla seg til det trådlause netverket på UiO med Kubuntu. Her er innstillingane, i fall det er fleire som slit:

Encryption: WPA Enterprise
EAP method: TTLS
Phase Two: MSCHAP
Identity: [uio-brukarnamnet]@uio.no
Password: [uio-passordet]
WPA version: WPA 1

English: The above are parameters for connecting to the University of Oslo wireless network using Ubuntu (Kubuntu). Works even with the troublesome Broadcom chips!

Skriv soga på måndag!

Miljøpartiet Dei Grøne ser ut til å gjera det betre enn nokon gong fyrr, med listor i 15 fylke og 14 kommunar, frå Kristiansand til Kåfjord, frå Sveio til Halden. I 2003 fekk me 7 kommunestyrefolk; i år ser me fyre oss tvo, endåtil tri gonger so mange.

For å få til dette, treng me di røyst. Bur du i Rogaland, kann du jamvel røysta på meg! Bur du i Stavanger, lyt du røysta Bymiljølista, der MDG hev fyrste- og tridjekandidaten (og mykje av listefyllet).

http://www.gronne.no
http://rogaland.gronne.no
http://www.vgb.no/23701 (val-vloggen min)
http://www.bymiljolista.no

Lukka til!

Skuleval!

2,8 prosent for MDG i Rogaland; dobbelt so mykje som i 2005, og rett inn på fylkestinget med meg, vore det upp til elevane. Av einskilde skular kann nemnast Forus (20,5 % takk vere Jone) og Lundehaugen (12,3 %, KrF vann med 15,6).

No er det berre å fylgja upp på måndag!

Flytjeføter

Sekkene er pakka. Det meste ligg att. Toget køyrer i morgon. Millom 13. og 25. august hev eg tilskrift hjå Ruth Haukaas, Tors gate 10, 1511 Moss.

Plukka eple i Hardanger

Um nokre timar set eg meg på den fyrste av mange bussar som skal taka meg til Herand, ei liti grend i Jondal kommune i Hardanger. Der skal eg slå upp teltet og bu den næste vika.

Kva kann det vera å taka seg til i Herand, anna enn å eta frukt, undrar de?

Jau, ikkje so reint lite. Det vidgjetne Hardangersymposiet finn stad der i grannelaget på laurdag og sundag, og vert fylgt upp av den andre kursvika åt Nordisk fredsakademi. Eg skal vera med på alt i hop, og læra um alt frå ­um bøn og positiv målvisualisering er det same til kva ein fredsmeklar gjer når ein av partane i konflikten ikkje vil vera med på meklingi.

Eg gleder meg. Vonar berre på godt ver.

Høg matematikk

Tenk deg ein platespelar. Den beste platespelaren i verdi. Ein platespelar som kann gjeva att alle tenkjelege ljod.

Eller?

Ein platespelar som kann gjeva att alle ljod, kann òg laga ljod av det slaget som vil øydeleggja platespelaren. Når det kjem til stykket, kann han soleis ikkje gjeva att alle tenkjelege ljod.

Kva kann me so gjera?

Finna oss i at det er slik, eller få tak i ein låkare platespelar, som ikkje er i stand til å øydeleggja seg sjølv.


Godord til den som kann segja meg kva motstykke denne vetle flygetanken hev i matematikken. Hint finn de annan stad på denne sida.

Framsyn

Skreiv George Orwell i 1948, i 1984 (eller umvendt):

Here were produced rubbishy newspapers containing almost nothing except sport, crime and
astrology, sensational five-cent novelettes, films oozing with sex, and sentimental songs which were composed entirely by mechanical means on a special kind of kaleidoscope known as a versificator.

Milestolpe ved bekken

På side tvo i boki eg um ikkje lenge vil hava lese ut, stend det med ei handskrift som ikkje hev vorte stort vænare å sjå til med åri: Jarle Fagerheim, 2002. No kunde eg hevda at boki eg talar um er so djup og full av utilgjengelege sanningar um livet at eg berre hev orka ein bolk i vika sidan eg fekk henne, men so er det ikkje. Johann Sebastian Bach: The Learned Musician av Christoph Wolff er både djup og full av sanningar, utan at det gjer henne uråd å lesa for den som tek seg tidi til det. Eg hev vondt for å tenkja meg korleis nokon skulde skriva ei betre bok um flogvitet frå Eisenach.

No gleder eg meg til å byrja på Gödel, Escher, Bach av Douglas Hofstadter att; ei anna bok med innskrift J.F/02. Eg hev gjeve upp å lesa henne mange gonger fyrr, rett og slett av di ho er ei bok som krev mykje av lesaren. Skumles gjenom dei vandskelege bolkane, og du kann gjeva upp å skyna det som kjem etter. Men denne gongen skal eg greida det. Berre dei 450 fyrste sidene (av 750) eg kom gjenom i 2005 gav meg mykje, endå eg berre skyna 200 av deim. Kva boki handlar um? Det kann eg ikkje svara på, men er du glad i musikk og/eller bilætkunst og likar å skyna korleis ting heng i hop, råder eg deg til å lesa henne.

Musikktilrådingi for i kveld: Matteuspasjonen av Johann Sebastian Bach. Større kunstverk hev ikkje kome meg for øyra.

Bromley Parish Church

Nokre ord um konserten i England eg aldri fekk skrive um, den i Bromley. Bromley er ein «forstad» til London, um lag so stor som Oslo.

Herlegt er ordet. Alt eg hadde stræva med i Norwich og Cambridge fall på plass i denne konserten. Orgelet var ei einaste stor gleda å spela på. Alt var der det skulde vera. Noko av det beste eg spela, sistesatsen frå settesymfonien av Widor, var det eg hadde øva minst på, men eg flaut på ei bylgja av fullt verk med 32-fot – ikkje det same som å sitja i Kleppskyrja! Duruflé-sicilienne sat som eit skot.

Ei stor uppleving. Takk til alle som lagde til rette for henne.

--

Just a few words about the recital I never got to write about, which I played in Bromley Parish Church in November last year.

Everything I had been struggling with in Norwich and Cambridge fell nicely into place this time. The organ was a pure joy to play. Magnificent! Perhaps my best performance was that of Widor's Final from the sixth symphony. It was the piece I had practised the least, but I surfed a wave of a glorious tutti with a thundering 32 reed in the pedals. Not the same as practising it in my local parish church (II/18 Danish tracker, quite fine, but modest and in an acoustically very dead space).

A great experience, and a wonderful conclusion of my tour. My deepest thanks to all who made it possible.

Ny frisk

Jau, de las rett. Både her på vloggen og i det røynlege livet.

Eg fer austetter næste månad. Frå 13.–24. august skal eg bu i Moss, so skal eg til Klepp og henta flytjelasset som skal til Oslo. Eg hev fenge restplass på universitetet og hybel på Sogn.

Lenkja for i dag: Orgelfestivalen i Trieiningskyrja, Veggata, Ny Jorvik. Livande bilæte og ljod av alle konsertane vert lagde ut på verdsveven. Miljøvenlegt, og ikkje minst gildt, når organistane er millom dei beste i verdi. Eg råder dykk til å sjå alle konsertane, men skal de berre sjå ein, må det vera den Felix Hell spela i gjår. Få i minsto med dykk opningsverket (Preludium og fuge i d-dur av Bach) og dei tvo attpåstykki til slutt (Sine Nomine av Weaver, Schlafes Bruder av Schneider).

Les her!

Han Vebjørn Sture hev laga seg ei fager ny sida. So fram til eg idest skriva eitkvart vitugt her, gakk til www.totlevase.net, kos dykk med «oppgulpa», og ver med på «kranglinga»!

Selwyn College, Cambridge

Etter tri dagar med øving, trasking i byen, øving, trasking i byen, og so burtetter, spela eg ein etter måten vellukka konsert um kvelden 19. november. Blestingi var god, med A3-tavlor kringum i midbyen, men endå kom det (hugsar eg rett) berre 12 menneske. Altso: sovori blesting er korkje ei naudsynleg (eg fekk godt med folk i Eikersund i sumar) elder tilstrekkeleg åtgjerd for å trekkja folk. At det i mange fall hjelper er ei onnor sak. Gildt var det at flestalle som kom var ungdomar, både frå Selwyn og andre stader.

Når eg skriv at konserten var «etter måten» vellukka hev det fleire grunnar. Varmen i den vetle kyrkja vart skrudd upp i meste laget, det må hava vore meir enn 25 grader, utan at eg var fyrebudd. Og so gløymde eg å setja vassflaska slik at eg kunde nå henne frå benken. Det vart etter kvart tungt å spela ... Vidare var det eitpar verk eg ikkje totte eg fekk til godt nog under fyrebuingane, og dei gjekk ikkje stort betre under konserten. Like fullt, det var gildt å spela, og folk tottest lika det dei fekk høyra.

Dagen etter eg kom til Cambridge fekk eg bod um at Malcolm Wechsler var avliden. Malcolm, som arbeidde for Mander Organs i Sambandsstatane, var hovuddrivkrafti bak Amerika-ferdi mi i 2004, og han hjelpte mange andre på liknande vis. Konserten min var tileigna minnet hans.

—

After three days of practice, wandering about in town, more practice, more wandering, and so forth, I played a reasonably successful recital in the evening of November 19. The recital had been well announced — there were large posters in the city centre — but still only 12 (if I remember correctly) people showed up. Conclusion: such promotion is neither a necessary (I got a fair audience in Egersund this summer, with very little promotion) nor a sufficient condition for large audience. This is not to deny that it might work very well in many cases. Anyhow, it was good to see that most of those who attended were young people, from Selwyn as well as other colleges.

There are several reasons for me saying the recital was “reasonably” successful. The heating was turned up excessively just before the recital — it must have been more than 25 centigrades — without me being prepared. And then, of course, I forget to place my bottle of water so that I could reach it from the bench. Concentrating gradually became quite challenging ... Then, there were a couple of pieces I wasn't satisfied with during the preparations, and they didn't go much better during the recital. Still, playing was an enjoyable experience, and the audience seemed to like the music.

The day after arriving in Cambridge I got the message that Malcolm Wechsler, the US representative of Mander Organs, had passed away. Malcolm was one of the key persons in my 2004 America adventure, and helped many others in a similar fashion. My recital was dedicated to his memory.

Gud som hakkar

«Skal vi forklare evangeliet for en computernørd kan det være at vi skal bruge nogle lidt andre ord og sammenligninger end vi plejer. Fx beskrive Gud som en hacker, Helligånden som en trojansk hest og Jesus som et antivirus-program.»

Les heile skriftstykket på jesusnet.dk